Savaş Ay, kendilerine gazeteci sıfatını takan anlı şanlı köşe yazarlarına tepki verdi bugün..
Öfkeli..
Hem de çok öfkeli Savaş Ay...
Bir tartışmanın da fitilini ateşledi...
"köşe yazarları mı gazeteci yoksa alana çıkıp canını dişine katan muhabirler mi gazeteci" sorusuna yanıt aradı...
Usta, haksız da değil...
Alanda her türlü tehlikeleri göze alıp gazetesine haberle dönmenin heyecanını hiç yitirmez muhabir...
İşte bunu dile getirmiş usta...
Bakalım Savaş AY'ın bu sorusuna anlı şanlı köşe yazarları nasıl tepki verecek...
Buyrun okuyun ve siz karar verin...

Yazarlar gazeteciyse bu çocuklar kim


Bizim gazetenin acar muhabirlerinden Ali Balcı içinde ceset bulunan kuyuları çekmeğe giderken takla attı arabasıyla. Mardin yolu ölüm yolu olacaktı ama Allah sevenlerine bağışladı onu. Aylarca tedavi gördü, Cuma Müdür (Ulus) onu haberin karargâhında dinlendirmek istedi ama olmadı, kanı kaynayan bu delikanlı en tez sürede yine sokaklara attı kendini.



Felaket günleri

Önceki Cumartesi, Diyarbakır- Bursaspor maçında tribünlerden gözünün üzerine taş yiyen genç Ajans Habertürk Muhabiri Mehmet Kayahan kıl payıyla kurtardı o gözü. Gürcistan'da üzerine mermi yiyip gözünü kaybeden Kanaltürk muhabiri Levent Öztürk o kadar şanslı değildi malum. Daha geçenlerde Edirne'de su taşkını, Balıkesir'de grizu felaketi olduğunda gördüm habercilerin çalışmalarını. Arabaların içinde 10-15 dakikalık tilki bayıltmalarını uykudan sayıp, saatler sürecek koşuların içine atıyorlardı kendilerini fedakârca.

Hergün her lahza

Şimdi Elazığ'ın buz kestiren gecelerinde, ayazın, meşakkatin içinde 3 satır haber, 4 kare fotoğraf yetiştiren nice arkadaşımız var. Orası şimdi spot altında diye söylüyorum. Aslında memleketin her bir köşe bucağında her Allah'ın günü saat, mesai önemsemeden didinen binlerce meslektaşımız var. Bunların tüm cüssesi, heybeti haberlerinin altına (kullanılırsa şayet) atılan minik bir imza, belki bir minik vesikalık fotoğraftan ibaret yalan mı?

Nicedir...

Değirmene su taşıyan, kalbe kan pompalayan, vitrin sayılan 1. sayfa başta, işleriyle gazetenin hayati iç organlarını oluşturan kardeşlerin durumu bu işte. Ne yer ne içerler, nasıl çalışır, ne kazanırlar bilen var mı? Halleri, vakitleri, evleri, aileleri, öfkeleri, dertleri, neşeleri, sevdaları, aşkları nicedir meraklısı bulunur mu? Merhum Muhsin Yazıcıoğlu'nun yittiği helikopter kazasında sağ kurtulup bilahare kaybettiğimiz İsmail Güneş'i o güne kadar duyup bilmişliği var mıydı kimsenin. E yazık ki çoğunun sahibi, yöneticisi bizzat muhabirlikten yetişmiş medya siteleri de bu sulu komedi piyeslerin sahnesine dönmüş durumda.

Kim bunlar

Olmasın varsın. Neticede bunlar haberci insanlar. Kendilerinin haber olması gerekmez tamam. Ama gücüme gidiyor yahu, hayatı boyunca tek bir haber peşinde koşmamış, 3 cümle haber yazmamış, haber fotoğraflamamış yüzlerce yazara gazeteci denmesi zoruma gidiyor. Onlarla yatıp onlarla kalkıyoruz. Birbirleriyle nasıl sidik yarıştırdıklarını, birbirlerini gammazlamalarını, köşelerinden yaptıkları mesleki mastürbasyonları izliyoruz ha pasa. Bu 'yazar zevat' gazeteciyse yukarıda saydıklarım kim arkadaş?